Qumështshitësi që vjen në këmbë në 3 të mëngjesit nga Selba në Tiranë

Sa më shumë afrohesha, aq më shumë e ndieja shikimin e tij mbi vete, që më kalonte nga koka te këmbët e pastaj nga këmbët te koka.
U vura në siklet.
I hodha një vështrim vetes duke u munduar të kuptoja pa rënë në sy se çfarë po shikonte ai aq vëngër tek unë.
Kisha veshur xhinse, si zakonisht. Madje këtë herë ato ishin aq të gjera sa prej së largu dukesh’ sikur isha futur e gjitha në to.
Edhe lart… mbërthyer gjer në fyt.

Pas këtij “kontrolli” të shpejtë vazhdova të eci e qetë…
E teksa tashmë po kaloja shumë pranë tij dëgjova t’më thërriste:
“O goce, më fal pak?”

Nuk ia vura veshin aty për aty dhe m’u kujtua se herën e fundit që kisha ndaluar për një zotëri rreth të 50-ave që më qe “falur” po me aq mirsjellje, nuk kisha mbetur dhe aq mirë.
Zotëria më kish’ pyetur për vendodhjen e zyrave të një institucioni.

U ndala dhe po mundohesha gjithë mirsjellje ta orientoja kur në një moment ai ma behu : “A mund të pimë një kafe?”
Isha ndier e fyer. Veç kësaj më kishte ardhur keq. I gjori!
Mirë që ia kishte ënda të pinte kafe por mënyra me të cilën donte t’ja arrinte ishte sa klasike aq edhe e pështirë kur mendoje se i ishte dashur të sajonte diçka aq të rëndomë.

Nejse, ai mirë e kishte me të vetën ndaj dhe unë kisha preferuar të mos i ktheja përgjigje dhe të vazhdoja rrugën për ku isha nisur.
Por që nga ai moment u bëra paranoiake ndaj të tilla ndalesave të rastësishme, në dukje krejt naive dhe të sinqerta.
E megjithatë zëri i zotërisë që tregtonte qumësht më qe dukur vërtet i sinqertë.

-” Po” -iu përgjigja duke “zhbërë” ato pak metra që kisha ecur para (ndërsa vazhdoja mendoja nëse duhej të ndaloja apo jo).

“- A mund të më rregullosh pak orën e telefonit?”- më kërkoi me mirësjellje dhe më zgjati një telefon që me shumë gjasa ishte prodhim i atyre viteve kur jam lindur dhe unë.
E mora në dorë e ndërkohë që tentoja të gjeja opsionin e orës në menunë kryesore, me cep të syrit aty poshtë syzeve të diellit shikoja nëse qumështshitësi do më hidhte ndonjë vështrim tjetër të natyrës “poshtë-lart!”
E kisha ndarë mendjen.
Do i hidhja telefonin përtokë…

Por në fakt, qumështshitësi ishte përhumbur te shishet e tij të qumështit dhe po përkujdesej t’i sistemonte mirë aty para karriges së tij këmbëshkurtër.

Më erdhi turp për ç’kisha menduar.
“E rregullova” – i fola ndërkaq, duke u munduar të fshihja turpin përmes një buzëqeshje shtinjake.

“Rrofsh” ; – më tha …
Pastaj vazhdoi: “Më vendos dhe alarmin po munde!”

-“Po, patjetër!” -ia ktheva natyrshëm duke ndjerë kënaqësinë e të bërit diçka të mirë pas asaj “gjësë së keqe” që kisha menduar.

Çfarë ore të vendos për alarmin?

-” Tre e gjysmë ” më tha prerë!
– ” Tre e gjysmë pasdite?!” -e pyeta me dyshim unë.
-” Jo, jo. Tre e gjysmë të mëngjesit” ma ktheu i sigurtë.

Pastaj shtoi…
-“Aq më duhet për të ardhur nga Selba.
Ti rrezik as që e ke dëgjuar.
Është një fshat i thellë i Tiranës. Shumë pak e dinë. Terren i vështirë shumë.
Çohem në tre e gjysmë dhe nisem çdo ditë në këmbë që në orën shtatë të jem këtu e të shes këto shishe qumësht” përmbylli me krenari.

“Faleminderit” – i thashë pa e kuptuar as pse e kisha falenderuar.

Këtë herë isha unë ajo që i hodha një vështrim nga koka te këmbët…

Flokët i kishte dëborë të thinjura, ballin e rrudhur, sytë e thellë e kurrizin gjysmë të kërrusur mundohej ta drejtonte mbi karrigen këmbëshkurtër.

I ktheva telefonin. Tek’
zgjati dorën për ta marrë vura re se dora e tij numëronte dhjetra vijëzime që në fakt përngjanin si gojë plagësh të hapura thellë.

“Bekuar qoftë ai qumësht!” thashë me vete, ndërsa si për ironi po shkoja të pija KAFE.