Në një kohë kur shpesh mungon ndjeshmëria dhe historitë e vërteta mbeten të pathëna, disa të rinj zgjedhin të flasin ndryshe – përmes përjetimeve të tyre. Sabrina Abazaj është një prej tyre, një vajzë nga Vlora që po krijon një lidhje të veçantë me ndjekësit përmes historive dhe reflektimeve të sinqerta.

“Gjithmonë kam besuar që secili prej nesh mund të japë diçka, qoftë edhe të vogël,” shprehet ajo, duke treguar se angazhimi i saj në iniciativa të ndryshme ka lindur nga dëshira për të mos qëndruar indiferente dhe për të ndikuar sadopak në jetën e të tjerëve.

Si studente e biologjisë, Sabrina kërkon të kuptojë jetën jo vetëm përmes shkencës, por edhe përmes përjetimeve njerëzore.
“Këto eksperienca më kanë bërë të kuptoj që çdo njeri mbart historinë e vet,” thotë ajo, duke theksuar rëndësinë e ndjeshmërisë dhe të të kuptuarit të tjetrit.

Për të, dalja nga zona e komfortit është pjesë thelbësore e rritjes.
“Vetëm kur provojmë gjëra të reja, zbulojmë potencialin tonë të vërtetë,” shprehet Sabrina, duke shtuar se frymëzimin e gjen te njerëzit e vërtetë, te historitë që nuk tregohen dhe te emocionet e sinqerta.

Por një moment ndryshoi gjithçka.

“Humbja e vëllait tim është momenti që më ka lënë gjurmën më të thellë,” rrëfen ajo.
“Ka qenë një dhimbje e madhe, por edhe një pikë kthese që më mësoi të shoh jetën ndryshe.”

Kjo përvojë u kthye në burimin kryesor të librit të saj: “E kuptova që shkrimi ishte mënyra ime e shprehjes kur fjalët nuk dilnin dot me zë, por gjenin vend në letër”.
Fillimisht, shkrimi ishte një proces personal, një mënyrë për të përballuar dhimbjen. Më pas, u kthye në një dëshirë për të ndarë diçka që mund të prekte edhe të tjerët.

“Ishin mendime dhe ndjenja personale, por kuptova që ato mund të preknin edhe të tjerët.”

Kështu lindi libri i saj: “Një dritë që nuk u shua kurrë” – një rrëfim i ndërtuar mbi humbjen, kujtimin dhe shpresën.

“Ky libër përfaqëson një pjesë shumë të thellë të shpirtit tim. Është një mënyrë për të mbajtur gjallë kujtimet dhe për të dhënë shpresë.”

Procesi i shkrimit nuk ka qenë i lehtë.

“Më e vështira ka qenë të përballesha me emocionet dhe t’i riktheja ato në fjalë, duke i përjetuar sërish,” shprehet ajo, duke treguar se ky rrugëtim ka qenë një përballje e vazhdueshme me veten.

Në të njëjtën kohë, ajo është përballur edhe me sfidën e balancimit mes studimeve dhe pasionit për shkrimin.

“Nuk ka qenë e lehtë, por pasioni dhe dëshira më ndihmuan ta përballoja. Ishte një proces që më mësoi disiplinën.”

Tema që ajo ka zgjedhur është e ndjerë dhe universale.

“Është një realitet i fortë dhe i ndjerë nga shumë njerëz. Doja ta sillja në mënyrë të sinqertë dhe të prekshme,” shprehet ajo, duke theksuar se historia është personale, por e ndërtuar në mënyrë që çdo lexues të gjejë një pjesë të vetes.

Ky proces e ka transformuar edhe vetë atë.

“Kam mësuar që jam më e fortë sesa mendoja dhe që edhe dhimbja mund të shndërrohet në forcë dhe kuptim.”

Dhe në fund, mesazhi që ajo dëshiron të lërë është thelbi i gjithë këtij rrugëtimi:

“Edhe në momentet më të errëta, ekziston gjithmonë një dritë që nuk shuhet kurrë.”

Vajza me shumë pasione e talente

Por historia e Sabrina Abazaj nuk ndalet vetëm te ky libër. Ajo është një vajzë që ka ndërtuar një profil të shumëanshëm, ku bashkohen shkenca, arti dhe angazhimi social.

Si studente e biologjisë, ajo e sheh të ardhmen e saj të lidhur ngushtë me zhvillimin e këtij sektori në Shqipëri, duke besuar se vendi ka potencial të madh në kërkimin shkencor dhe mbrojtjen e mjedisit.

Në të njëjtën kohë, pasioni i saj për kulturën shqiptare është konkret dhe i jetuar. Si kërcimtare e valleve popullore, ajo ka qenë pjesë aktive e promovimit të traditave dhe ka kontribuar në aktivitete që mbajnë gjallë identitetin kulturor.

“Në një botë që ndryshon kaq shpejt, është e rëndësishme të mos harrojmë kush jemi dhe nga vijmë,” është një ide që përshkon gjithë angazhimin e saj.

Një tjetër zgjedhje që e karakterizon është vendimi për të qëndruar dhe kontribuar në Shqipëri.

“Besoj që Shqipëria ka shumë për të ofruar, mjafton pasion, përkushtim dhe guxim për t’i shfrytëzuar mundësitë,” shprehet ajo, duke sfiduar mendësinë e largimit si e vetmja rrugë suksesi.

Për Sabrinën, gjithçka lidhet në një pikë: dëshira për të dhënë diçka me vlerë.

Qoftë përmes shkencës, artit apo shkrimit, ajo përpiqet të krijojë ndikim dhe të frymëzojë të rinjtë që të besojnë në veten e tyre dhe në vendin ku jetojnë.

Rrugëtimi i saj është ende në fillim, por tashmë i mbushur me përvoja që tregojnë qartë një drejtim:
ajo nuk është vetëm një autore, por një zë i ri që kërkon të kuptojë, të ndjejë dhe të japë.

© 2026, Pozitivi. All rights reserved.