Konsumizmi relacional: Ne nuk i duam njerëzit, i përdorim ato
Çdo ditë ne jemi të bombarduar me mesazhe, reklama të ndryshme, të cilat na tregojnë se si të vishemi, çfarë të hamë, çfarë mund të na bëjë të lumtur, çfarë do të thotë të kemi një jetë të suksesshme dhe çfarë lloj marrëdhënieje duhet të kemi.
Miq? Shumë, për të dalë deri në mëngjes vonë (nga mbrëmja para), për të udhëtuar në vende të modës. Njohuri? Edhe më shumë, për të bërë numra në Facebook, në Instagram, dhe të krijojmë përshtypjen se jemi popullor, përndryshe nuk jeni askush.
Por kur thjesht të duhet të kesh një bisedë me zemër të hapur, një filxhan kafe në shoqëri të mirë ose të jesh me dikë që beson, nuk ka asnjë nga këto “shtatëmbëdhjetë” mijë njerëz.
Natyrisht, e gjithë kjo nuk na bën të lumtur dhe thjesht na shtyn të lëvizim drejt aspektit emocional një prirje konsumatore që tashmë ka pushtuar jetën tonë të përditshme (dhe nuk ka konsumator më të mirë sesa një konsumator i thellë i pakënaqur).
Në konsumimin relacional, nuk i duam më njerëzit: i përdorim ato.
Ne po projektojmë zakonet tona konsumatore në sferën afektive. Ndërkohë që blejmë shumë, mbetemi kaq shumë, hedhim shumë dhe nëse diçka nuk është e përsosur, e eliminojmë atë, bëjmë të njëjtën gjë me njerëzit: takojmë shumë, dalim me kaq shumë dhe sa më shpejt që diçka shkon keq, i shpërfillim pa një shpjegim.
Unë nuk mendoj se është faji i mediave sociale aq sa edhe përdorimi që ne u bëjmë atyre: në fund të fundit ne jemi përgjegjës për përdorimin e mjeteve që kemi në duart tona. Ajo që na bën të mendojmë në vend është arsyeja që na shtyn të sillemi në këtë mënyrë.
Pasoja e konsumizmit relacional është papjekuria afektive.
Në mes të këtyre marrëdhënieve sipërfaqësore, ne harrojmë paletën e dinamikës që mund të krijohet mes dy njerëzve, humbim problemet, krizat e vërteta, faljen, aftësinë për të jetuar së bashku, për të rregulluar secilin duke bërë një proçedurë të duhur.
Për shembull, nëse nuk merrem me një marrëdhënie, edhe unë heq dorë nga rritja që mund të më sjellë dhe qëndroj në një fazë egocentrike: marrëdhënia ekziston për sa kohë që mund të më sjellë diçka pozitive, për sa kohë që më “ushqen” mua; por nëse dalin disa probleme, do të priren të heqin dorë madje edhe para se të përballen me vështirësitë.
E vërteta është se ne rritemi në sajë të problemeve: në dëshirën për të gjetur një zgjidhje për dinamikat që nuk shkojnë në rrugën e duhur, unë jam i detyruar të vëzhgoj më mirë se si sillen, se si sillen të tjerët dhe çfarë ka midis nesh; kjo është mënyra se si marrëdhënia bëhet më e thellë, më e pjekur. Edhe nëse është e nevojshme të ndërpritet marrëdhënia për të mirën e të dyve, pas një ekzaminimi të ndërgjegjes të bërë nga të dy ata e kuptojnë arsyen: gabimi atëherë bëhet përvojë dhe njohuri dhe do të ndihmojë që të mos përsëriten të njëjtat gabime në një marrëdhënie të ardhshme .
Sidoqoftë, në këtë shoqëri të konsumizmit relacional ne jemi bërë të papjekur: ne ndalemi në sipërfaqen e marrëdhënieve pa u thelluar; ne nuk dëgjojmë më njëri-tjetrin, nuk përpiqemi të kuptojmë (dhe ta kuptojmë njëri-tjetrin), nuk ka vend për të dëgjuar, për të kuptuar, për dhembshurinë, për të shikuar njëri-tjetrin në sy. Në marrëdhëniet tona, nuk ka vend për njerëzit, por vetëm për atë që ata janë në gjendje të na japin.
© 2019, Pozitivi. All rights reserved.
