“Qeni më ndihmoi të lë heroinën”
Përdorja heroinë për dhjetë vjet. Nuk ishte një jetë shumë e mirë, siç e prisja. Kam marrë djalin nga unë. Kam humbur punën në fabrikën Fiat. Kam kaluar gjithë kohën duke u përpjekur të gjej para dhe të qëndroj larg nga policia. E urrej veten. Unë nuk mund të përballoja askënd.
Pastaj një ditë qeni i mikut tim kishte bërë qenushë të vegjël. Unë kurrë nuk kam pasur një qen më parë, por gjithnjë më pëlqenin kafshët, kështu që i thashë atij të më jepte atë më të voglin dhe më të zymtin që kishte. Atë që askushe tjetër nuk e donte. Dhe kështu mora Joe.
Joe ishte engjëlli i jetës sime. Ne e kuptuam njëri-tjetrin. Nuk kishte nevojë për fjalë. Ai më ndoqi gjatë gjithë kohës. Fjeti pranë meje në rrugë. Në momentin kur i hapja sytë në mëngjes ai do të lëpinte fytyrën time. Ai më dha vetëbesim. Isha një humbës i plotë, por të paktën mund të kujdesesha për Joe. Mund ta çoja në park. Mund ta çoja tek veterani. Mund të grumbulloja para mjaftueshëm për të marrë medikamentet e tij.
Ai është arsyeja për të cilën më në fund mund ta lë heroinën. Sepse nëse diçka më ndodh mua, çfarë do të ndodhte me të? Kështu që unë u pastrova. Ishte e vështirë, por u pastrova. Joe jetoi për trembëdhjetë vjet. Ai u prek nga tumori në 2012. Unë nuk e shpëtova dot atë. Isha në gjendje të qëndroja jashtë drogës, por i premtova veten se nuk do të merrja kurrë një qen tjetër. Është shumë e dhimbshme. Por dy vjet më parë gjeta Leica nën një shtëpi të lëvizshme. Ajo ishte e kockë e lëkurë e gjitha. Ishte e braktisur. Nuk kisha një zgjedhje. Në muajt e parë asaj i thirra Joe. Por duhet të ndaloja. Sepse Joe është larguar. Por emri nuk ka rëndësi, gjithsesi. Ajo që ka rëndësi është fakti që unë e dua atë”.
(Romë, Itali) The human of New york
© 2019, Pozitivi. All rights reserved.
