Nga urrejtja në dashuri të përjetshme
“Ne u takuam në klubin e kinemasë në universitet. Të dy ëndërruam të bëheshim regjisorë. Por Daniel ishte kaq arrogant. Fillimisht e urreja: tonin e zërit të tij, veshjen e tij të shtrenjtë, qëndrimin e tij, gjithçka. Sa herë që ulej në një karrige do të merrte sa më shumë hapësirë të mundte. Ai i ndërpriste të tjerët në klasë. Ishte gjithmonë plot ideologji dhe i dobët në detaje. Ishte një lloj konfidence që nuk vinte nga dija. Natyrisht, ishte një fasadë e plotë.
Hera e parë që ne folëm ishte në një tyezën e një dreke. Sapo kisha marrë një provim dhe isha në gjendje shumë të keqe. Daniele më dëgjonte duke iu ankuar një shoqeje rreth konflikteve në jetën time. ‘Të gjithë më duan ose më urrejnë’, i thashë. Në këtë moment ai u përkul dhe tha: “Personalisht unë jam krejtësisht indiferent ndaj jush”. Pas kësaj ne ngadalë u bëmë miq. Dite pas dite. Dyzet vjet më vonë, ai është si vëllai im. Ai është shumë i sjellshëm. Ai ka qenë pranë meje gjatë kohëve të vështira, humbjeve, sëmundjeve dhe shumë operacioneve. Nuk jam e sigurt se ku do të isha pa të. Ai është një nga arsyet pse unë jam ende gjallë”.
(Romë, Itali) Humans of New York
© 2019, Pozitivi. All rights reserved.
