“Qeshim, qajmë, argëtohemi…”, i sëmuri që shkruan libra me sy tregon historinë e tij
Andrew Knowlman është një i sëmurë që shkruan libra dhe në blog me sy. Sëmundja është jashtëzakonisht sfiduese, shpjegon ai, por gjithashtu i ka treguar të mirën në botë.
Gjatë tre viteve të fundit, ka humbur përdorimin e armëve më të forta që ka njeriu, duart, këmbët, zërin dhe nuk mund të hajë e të pijë. “Unë jam babai i Valentinës 15 vjeç dhe Sebastianit 11 vjeç, si dhe i martuar me Jane. Kam MND. Mos u mashtroni nga jetëgjatësia e Stephen Hawking; shumica mbijetojnë dy deri në tre vjet. Është shumë shqetësuese për mua dhe për familjen time që kam këtë sëmundje. Unë jetoj duke u kujdesur për çdogjë, dhe kur shkon në këtë gjendje të gjithë e humbasim jetën e mëparshme. Është shkatërruese”.
Mirëpo edhe këtë periudhë të jetës që i ka mbetur dëshiron ta shfrytësojë për mirë. “Vendosa të bëhem bashkëpronar i lajmeve pozitive sepse është e rëndësishme që njerëzit të dëgjojnë për gjëra të mira në botë. Një çift ka ndryshuar jetën për të na ndihmuar, një mik na ndihmon me çështjet mjekësore dhe një tjetër ka ndërtuar faqen time të internetit. Lista vazhdon. Ka shpresë dhe dashamirësi në botë dhe kjo është ajo që ndjej pas leximit të lajmeve të mira.
Lind pyetja: Si mund ta lexoj revistën time? Unë e përdor shfletuesin në kompjuterin tim të syrit të Windoës 10. Duke folur, lexuar dhe mediat sociale, të gjitha përmes tabletës 50cm para fytyrës sime. Me këtë, kam shkruar dy libra dhe një blog”, tregon Knowlman. Historia e tij ku tregon për jetën me MND, në blog është lexuar në 100 vende. Libri i tij i parë “The Little Bakery”, i shkruar në gjuhën gjermane dhe tani në dispozicion edhe në anglisht, tregon historinë e një gruaje të re duke ndërtuar një biznes të pabesueshëm, e cila është vajza e tij. Libri i dytë, Gara Fantastike, tregon për djalin e tij të çmendur dhe shokun e tij, historitë e një aventure në Evropë.
“Vetë ekzistenca e librave është testament i asaj që mund të arrihet në rrethana të pafavorshme. Punonjësja ime ka përvojë pune me pacientë me MND dhe më lejon të shkoj në mbledhjet e shkollës, të shikoj ndeshje me fëmijët e mi, të shkoj në klubin e golfit me djalin. Është një sfidë, por vazhdojmë të ecim përpara. Qeshim, qajmë, argëtohemi, trishtohemi. Ne kemi pak nga të gjitha. Kam parë forcën e pamasë të Jane, Valentina dhe Sebastian, raporton pozitivi.org. Duhet guxim në të vërtetë për të jetuar me këtë sëmundje, për shkak të pamëshirshmërisë së saj. Disi, ende po vazhdojmë të lëvizim përpara”, përfundon rrëfimin e tij.
© 2018, Pozitivi. All rights reserved.
